Historie

Er was eens…

Er was eens een meisje (Hester), dat vroeger met barbies en poppen speelde, dat het grootste deel van haar tijd druk was met haar verzorgpony en een hekel had aan voetballen. TOTDAT… ze kennismaakte met het DSVwereldje. Veel van haar vrienden voetbalden daar en daardoor werd elke zaterdag een gezellig uitje gemaakt naar het voetbalveld. Ze vond het wereldje steeds fascinerender worden en begon te fantaseren hoe het zou zijn als ze zelf zou voetballen. Uiteindelijk besloot ze om te proberen een dameselftal op te richten. Haar zusje Anouk en nichtje Elise wilden ook wel meedoen, dus toen waren er al drie. Ze zijn toen op zoek gegaan naar andere meiden en af en toe hoorden ze wel eens iemand die het wel wat leek, maar er geen tijd voor had of niet wist of ze er ook wel echt op zou gaan. Dus eigenlijk bleef het vrij rustig en er verstreek weer een halfjaar.
Tot Hester opeens een mailtje kreeg van Renske, zij had vroeger al een paar jaar gevoetbald, wilde graag op voetbal komen, kende nog wel een paar meiden en wist ook iemand die misschien wel leidster wilde worden. Ook Elise en Anouk hadden nog 4 meiden gevonden en zo hadden ze op de eerste vergadering, in september 2002 (bij de ‘toekomstige nieuwe leidster’), al zo’n 9 mensen.
Hester wist niet goed hoe ze het aan moesten pakken richting DSV en raadpleegde een vriend van haar (Eibert). Hij was namelijk al trainer en/of leider van ongeveer elk jeugdteam geweest en wist wel bij welke mensen je kon aankloppen. En zo kwam er weer wat vaart in te zitten.
Iedereen ging druk door met zoeken, DSV gaf aan dat er eventueel wel gelegenheid zou zijn voor het starten van een dameselftal, en er kwamen weer wat nieuwe meiden bij.
Het leek dus heel goed te gaan, maar ze hadden veel moeite met het vinden van een trainer. Intussen had Hester in december verkering gekregen met Eibert en toen er in eind januari nog geen trainer gevonden was, bood hij aan dat hij wel tijdelijk trainer wilde zijn: tot de zomervakantie. En zo gebeurde het dat ze halverwege maart hun eerste training hadden, met een stuk of 15 meiden. Ze kregen wat meer publiciteit en vlak voor de zomervakantie hadden ze al zo’n 23 leden (waarvan ongeveer 3/4 deel geen voetbalervaring had), maar nog steeds geen trainer gevonden. Dus zei Eibert dat hij het eerste seizoen ook wel wilde trainen. De leidster was inmiddels gestopt (al voor dat ze echt begonnen was), dus Eibert was trainer/coach en leider tegelijk.
Na de zomervakantie kwam er een nieuw lid bij, Tonia. Zij had al jaren gekeept en zo werd ze keepster van het dameselftal. Haar vriend Jan kwam ook altijd mee en zo is het gekomen dat hij nu hun grensrechter is geworden.
Nu zijn ze alweer een jaar verder en hebben veel geleerd. Van een team dat heel makkelijk te verslaan was, zijn ze nu gegroeid tot een team dat weerstand biedt. Ze horen nog lang niet bij de beste in hun competitie, maar ze groeien steeds verder.
En zo gaan ze vol goede moed beginnen aan hun tweede seizoen. Eén ding kan gezegd worden: het is een team dat erg sociaal is ten opzichte van elkaar, dat veel gezelligheid kent en dat tegen haar verlies kan (dat hebben ze het afgelopen jaar wel bewezen!). En o ja, nog één ding: Eibert begint ook dit seizoen weer als trainer!

© Hester Nagelhout